Socialiseren bestaat eigenlijk uit wennen aan zoveel mogelijk zaken in het gewone leven. Uit onze eigen ervaring weten we dat hoe meer je dat vanaf het begin (gedoseerd) doet, hoe gemakkelijker je hond zich later in allerlei situaties beweegt.
Indy en Nila hebben wat dat betreft na het eerste stuk een mooie start: eerst met moeder en broertjes & zusjes én andere volwassen honden in een gezin met een kind. Nu los van de moeder (op een prima leeftijd hiervoor) met wel weer twee andere volwassen honden én twee kinderen.
Vanaf het begin dat ze bij ons zijn, leven ze mee met ons. We houden uiteraard wel rekening met hen, maar ik doe al mijn dingen juist wel zoals ik ze altijd doe. Bijvoorbeeld stofzuigen, ook als ze slapen, tv kijken, radio hard aan bij ons favoriete liedje etc. Ze hebben zelfs al een onverwachte vuurdoop gehad met een enorm vuurwerk ter ere van de opening van een grote hardware winkel bij ons om de hoek. Wij bleven rustig en zij ook. Onze Spikey zat van schrik opeens op ons bed (wat echt een ''no-go'' is). Hij was net zo verbaasd als wij. Toen we rustig bleven, ging ook hij gelukkig weer gewoon slapen.
Dus hebben we de puppy's, net als onze honden toen ze jong waren, vandaag mee op pad genomen. Ongeveer 20 minuten in de auto naar hockey en daar ben ik een klein half uurtje met ze gebleven. Allemaal eerste keren:
- verslag van in de auto (alhoewel dat officieel de derde keer is; Indy is al een keer mee op pad geweest bij Estherelle en de autorit van haar naar mij van 5 min. telt als tweede keer😃): Indy piepte wel en komt steeds kijken, maar geeft zich na ongeveer 5 minuten over aan de situatie. Nila piepte en huilde en gaf zich na korte geruststellingen toch na 10 minuten gewonnen. In NL had ik een auto-bench. Dat geeft toch een wat veiliger gevoel. Volgende keer creëer ik een kleiner plekje voor hen.
- aan de lijn: Indy loopt vlot mee, maar begrijpt niet dat er opeens een rem is (als de riem strak staat), Nila snapt het hele concept direct, maar heeft er gewoonweg nog niet de hele tijd zin in en maakt de grappigste bokkensprongen.
- het veld en gezelschap: vol aandacht en geïnteresseerd keken ze naar het veld en wat er gebeurde. De aandacht van de meiden vonden ze allebei fijn, maar het was toch wat veel. Niet zo gek. We gingen vlot weer naar huis.
Zo mooi. Wij dachten dat ze doodop zouden zijn, maar zodra ze in de tuin in de schaduw waren (om te plassen enzo😏) leefden ze weer helemaal op. Wát een kanjers!
De aandacht en geluiden op de Hockeyclub:
